سال جهش تولید
  • 1399-03-29 22:20
  • كد محتوا:12589

آبشار در لغت، به اين معانی آمده­است: آب جوی یا نهری بزرگ که از بلندی با شدت فروریزد، از آب و شاریدن به معنی فرو­ریختن؛ سنگ مشبک که بر دهانه­ی ناودان‌ها نصب­کنند(دهخدا، 1372: ذیل آبشار).

این نام برگرفته از نام کاخ آبشار حاج محمدحسین کازرونی، از تجار و بزرگان اصفهان در دوره­ی معاصر است. در همین قسمت، بند آبشار نیز ایجادشد که اولین بند روی رودخانه­ زاینده­رود بعد از شهر اصفهان بود و تا همین اواخر، یعنی قبل از احداث سد آبشار برقرار بود(حسینی ابری، 146:1379).

در مواقع کم­آبی برای اینکه هر محلی به سهم خود بتواند از آب موجود رودخانه استفاده­کند، در رودخانه­ی زاینده­رود بندهایی ساختند که آب پشت آنها جمع­شود و یک جا برای زراعت مصرف­شود. در کتاب زاینده­رود اصفهان، چنین نوشته­شده­است:

«بند آبشار یا بند کراج تقریباً حدود پنجاه سال پیش ساخته­شده[حدود سال 1300 ه.ش] یا از قدیم موجود­بوده و در آن زمان تعمیر شده­است. به­هرحال از تاریخ دقیق ساختمان و سازنده­ی آن اطلاعی در دست نیست. این بند، محاذی کاخ آبشار کازرونی بود»(محمودیان، 1384: 175).

این خیابان در جنوب شرقی اصفهان و در امتداد زاینده­رود کشیده­شده­است و از سمت جنوب پل­خواجو(شعبه­ی زاینده­رود) آغاز­می‌شود و به سمت شرق می­رود و پس از تقاطع با پل­بزرگمهر و خیابان امام سجاد(ع)، به پل غدیر ختم­می‌شود.

محقق اصفهان­شناس، استاد جمشید مظاهری درباره­ی وجه تسمیه­ی آبشار می‌گویند: «جلوی قسمتی از رودخانه­ی زاینده­رود را به صورت دستی سنگ چیده­بودند که آب از آن پایین می­ریخت ولی این آبشار ارتفاع زیادی نداشت و به سمت باغ کازرونی که به آن باغ کاکاحسین می‌گفتند می‌رفت. اطراف این خیابان، درخت­های درهم­تنیده­ای بود که سایبانی در سرتاسر خیابان ایجاد­کرده­بود و عوام به آن دالون(دالان) بهشت می‌گفتند. قلعه­ی شهرز هم در همین ناحیه بوده­است».

 

منبع: رصدخانه فرهنگي اجتماعي اصفهان. (1395). شناسنامه فرهنگي اجتماعي محلات شهر اصفهان، فاز اول. اصفهان: انتشارات سازمان فرهنگي تفريحي شهرداري اصفهان.